Estaba moi cansa. Deixouse caer sobre o leito esvaecéndose entre as sabas. Pesáballe o corpo, pero sobre todo, pesáballe a vida. Pesáballe ter que ser tan parva, esa doce candidez tíñaa abocado a múltiples fracasos. Pesáballe ter tanta mentira entre os ósos, e tan pouca confianza. Estaba un pouco farta de todo e de todos, levaba demasiado tempo calando, sendo aquilo que todos agardaban que fora. Pesáballe tanto aquela bendita hipocresía que comezou rachando consigo mesma.
No hay comentarios:
Publicar un comentario